A Rua Da Tixola (G) (Cartone)
Pita,Charo / Lauro,Massimiliano Di
Na rúa da Tixola un neno estaba chorando. Aqueles choros fixeron que o veciño de abaixo se puxese dun humor de raios. Entón o veciño de abaixo pegou un zapatazo no chan e pisoulle o rabo ao gato. A partir deste incidente, as rutinas e hábitos cotiáns da veciñanza altéranse e, seguindo o mesmo efecto que a caída de fichas no dominó, os contratempos concaténanse un tras outro...
Sinopsis
Na rúa da Tixola un neno estaba chorando. Aqueles choros fixeron que o veciño de abaixo se puxese dun humor de raios. Entón o veciño de abaixo pegou un zapatazo no chan e pisoulle o rabo ao gato. A partir deste incidente, as rutinas e hábitos cotiáns da veciñanza altéranse e, seguindo o mesmo efecto que a caída de fichas no dominó, os contratempos concaténanse un tras outro, propagando un ambiente hostil polo barrio. O gato cae enriba do carteiro, que perde a correspondencia semanal da porteira. Esta, enfurruñada, grita ao froiteiro, que desconcertado, non só non acerta co pedido, senón que case atropela a unha ra. Para evitar este tráxico desenlace, o garda de Tráfico sopra o chifre con tanto ímpeto, que cae no xardín do señor Magnolia e esmaga as súas flores exóticas. Todo isto ocorre a un ritmo vertixinoso, mostrándonos, deste xeito, a fraxilidade da harmonía social e como o caos pode orixinarse nun feito, tan inocente e nimio, como o choro dun neno. No entanto, e coma se fosen dúas caras dunha mesma moeda, a historia de Charo Pita tamén nos descobre o sinxelo que pode ser solucionar esta cadea de ?pequenas traxedias? (o neno deixa de chorar en canto o veciño de abaixo lle le un conto) e restablecer a cordialidade na veciñanza: cunhas flores e un cortés atópase ben? Este cambio provén das recomendacións amables do señor Magnolia: ?son pequenos xestos, pero importantes na súa miudeza?, destaca a escritora, que fai fincapé no valor das palabras ?afables, tranquilizadoras, contaxiosas... que tenden pontes?. Charo Pita constrúe A rúa da Tixola coma unha desas historias de veciñanza, onde as relacións entre os seus membros van cambiando ?do individualismo á fraternidade, do máis puro egocentrismo á máis ampla solidariedade?. Deste xeito, os seus múltiples personaxes ?alternan afastamento e proximidade, tristezas e alegrías, enfados e reconciliacións?. ?Coma o mesmo dinamismo que ten a vida?, resume. Precisamente, o final d
Comentarios
Sé el primero en comentar este libroTambién te puede interesar
